Quantum of Science

Za razliku od anti-GMO i antivakcinalnih aktivista koji mogu naći u svim dijelovima političkog spektra, oni koji ne prihvataju naučni konsenzus da su klimatske promjene stvarne ili prihvataju tu činjenicu, ali ne prihvataju da su klimatske promjene izazvane čovjekovom aktivnošću uglavnom dolaze iz redova desnice i konzervativaca (primjer: PragerU).  Zapravo "zelene" stranke  su i nastale kao politička opcija iz premisa bliskih lijevoj strani spektra. To su sve one stranke koje politički program baziraju na "zelenoj politici" tj. politici koja promoviše održivi razvoj, promociju obnovljivih izvora energije i prelazak na obnovljive izvore, politiku socijalne pravde, pacifizma, nenasilja. Dakle, najbliže su onome što mi zovemo socijal-demokratija. Jasno je da političke mjere zasnovane na naučnom konsenzusu o klimatskim promjena, koje podrazumijevaju obavezivanje država na smanjenje emisije stakleničkih plinova, posebno ugljikovog dioksida ne idu na ruku naf...

Prethodni post iz serije o fotosintezi: " Zeleno, volim te zeleno - uvod u proces fotosinteze ". Ovi tekstovi su objavljeni 2015. U prošlom postu sam napravila jedan mali uvod u proces fotosinteze, kako biste mogli bolje pratiti ovaj post, u kojem pišem o biohemijskim procesima koji se odvijaju u toku fotosinteze i fizici koja stoji iza svega toga.  Dakle - ono što je bilo bitno iz prethodnog posta je da bude jasno kako biljke nisu jedina živa bića koja vrše fotosintezu (to mogu i neke bakterije i protisti) te da kada kažemo da u fotosintezi nastaje "šećer" ne mislimo da odmah nastaje onaj šećer koji stavljamo u kafu i kolače. A sad-hajmo na "ozbiljnu" nauku. Pogledajte opštu formulu fotosinteze: Dakle, da bi organizam koji može vršiti fotosintezu proizveo 1 molekulu šećera glukoze C 6 H 12 O 6 , on mora iz atmosfere uzeti 6 molekula karbon-dioksida. Međutim, ako bi se sav kisik/oksigen iz molekule karbon-dioksida ugradio u moleku...

Šta bi bilo kada bi bilo? Kada upotrebljavamo fosilna goriva - derivate nafte i ugalj, obično ih sagorijevamo i pri tome nastaje ugljendioksid, koji odlazi u atmosferu te se na taj način povećava koncentracija ovog stakleničkog gasa, tj. njegov udio u sastavu vazduha. Sa povećanjem koncentracije ugljendioksida se postepeno povećava i globalna temperatura naše planete, jer je ovo gas  koji, prosto rečeno, "zadržava toplotu" te od atmosfere naše jedne, jedine planete pravi neku vrstu staklenika. Naravno, efekat staklenika je koristan: on održava temperaturu na Zemlji povoljnom za život, ali, sa povećanjem koje bilježimo, postoji velika opasnost da upotrebom neobnovljivih izvora energije - fosilnih goriva - ugrozimo opstanak sebe samih. Šta ako bismo mogli taj isti ugljendioksid ponovo pretvoriti u naftu? Šta ako bi neobnovljivi izvori energije postali obnovljivi? Naučnici pokušavaju stvoriti vještačku fotosintezu: proces u kojem bi se atmosferski ugljendioksid fiksira...