Spajanje dvije gigantske crne rupe

Astronomi su nedavno otkrili najsnažniji, najudaljeniji sudar crnih rupa, koristeći gravitacijske valove. Dvije gigantske crne rupe su se stopila kad je svemir bio upola mlađi, od kojih je barem jedna bila istinski behemot - 85 puta masivnija od našeg Sunca. Naučnici su procijenili da je spajanjem ova dva giganta nastala crna rupa od gotovo 150 Sunčevih masa, što ovaj objekat stavljaju u raspon u kojem nikada prije nije bila uvjerljivo viđena nijedna crna rupa.

Čak se smatralo da se ovo ne može dogoditi sa crnim rupama ove mase, međutim, sada imamo dokaze da može. Događaj je opisan u dva naučna rada, objavljena u Physical Review Letters i Astrophysical Journal Letters

Od prve detekcije gravitacionih talasa, 2015. LIGO i Virgo eksperimenti bilježe ove pojave, koje su još jedan dokaz Einstenove Opšte teorije relativnosti. U početku su same detektcije ovog fenomena bile interesantne, ali naučnici su upregli gravitacione talase u još jednu svrhu - procjenu događaja u kojima nastaju ovi talasi. Iz osobina, jačine signala gravitacionih talasa, naučnici mogu procijeniti veličinu i osobine objekata koji ih proizvode. Ovo je unaprijedilo i izučavanje crnih rupa, pa sada bilježimo fenomene za koje smo prije mislili da su nemogući, poput ovog spajaja dvije gigantske crne rupe. 

Do sada se smatralo  kolaps zvijezda ne bi trebao stvoriti crne rupe između oko 65 i 120 Sunčevih masa. To je zato što pred kraj svog života zvijezde u određenom rasponu veličina postaju toliko vruće u svojim središtima da počinju pretvarati fotone u parove čestica i antičestica. Ovo, opet, pokreće fuziju jezgri kisika, koja zvijezdu cijepa. Odnosno, ona se i ne stigne formirati u crnu rupu. Međutim sada doznajemo da mogu nastati i ovakve, nekonvencionalne crne rupe. 

Ovaj signal je star oko 7 milijardi godina, a detektovan je interferometrijskim sistemima za detekciju gravitacionih talasa 21. maja 2019.